Drogi Panie,
kobiety są istotami dokładnie takimi samymi jak mężczyźni, nie są ani lepsze ani gorsze. Nie wiem, dlaczego mężczyźnie należą się wyprane, czyste, suche skarpetki a kobiecie. Po pracy ciepły obiadek w domu. Dal wielu mężczyzn ugotowanie obiadu dla żony to dyshonor. Ja oczekuję od mężczyzny, by w niedzielę pomagał mi w przyrządzaniu posiłku a w zwykłe dni, jeśli do domu wracam później od niego. W zakonie wykształcone i pracujące siostry z kuchnią nie mają do czynienia, nie wydaje mi się, że w rodzinie powinno być inaczej. Nie chciałabym, żeby ktokolwiek majstrowała przy mojej bieliźnie, żeby ktokolwiek prał skarpetki, podkolanówki. I ja też nie chcę zajmować się skarpetkami i bielizną mojego męża. Natomiast piorę pozostałe jego rzeczy i prasuję. Nawet gdybym prała jego skarpetki, to bym nie wyprała wszystkich do cna. Uzgodniliśmy, że nie zajmuję się jego skarpetkami, a kiedy awanturuje się o to, że brakuje mu par do skarpet, to wściekam się. Mężczyzna nie szuka pociechy u innej kobiety tylko dlatego, ze żona nie pierze mu skarpet lub nie pierze koszul. To bzdura.
Dobrze Pan powiedział, że kobieta to jak inwestycja i dla wielu mężczyzn często jest ważniejsze jakie jego żona ma wykształcenie i zarobki. Cenią oni bardziej jej niezależność, ile pieniędzy wnosi do domu, a nie ile pracuje w domu i czy ugotowała obiad i wyprała i wysuszyła na czas skarpety. Niektórzy faceci mają dość żony w domu, choć wygląda ona perfekcyjnie. Najbardziej by wam odpowiadało, żeby kobieta siedziała w domu i jeszcze zarabiała. Status kobiety bezrobotnej też się obniża w oczach męża, choćby nie wiem jak ona wyglądała.
Sama potępiam kobiety, które zaniedbują się po wyjściu za mąż. Obrastają tłuszczem nie dbają o siebie, bo zdobyły już samca, mają ślub katolicki i mąż musi ją kochać taką jaka jest. Są takie teściowe, które aż kipią, kiedy widzą szczupłą i elegancką synową po urodzeniu trójki dzieci. Bardziej akceptują łachmaniarki, grubaski i brzydule.
Ja mam arsenał jedwabnych koszul nocnych, pończoch, podwiązek i mam wrażenie, że na mojego męża to nie działa.
Pozdrawiam wszystkie panie i panów.

Co tu dużo rozpisywać zdrada czy nie zdrada facet zazwyczaj zostawiając żonę lub swoją narzeczoną piszę w meilu ( jak to było w moim przypadku) lub jeszcze jak ma odrobinę odwagi ŻE WYPALIŁ SIĘ kończąc długoletni związek ale nigdy nie potrafią powiedzieć czegoś bardziej sensownego.....

Bardzo dużo przydatnych informacji. Nie czytałam całego artykułu, ale większość. Pewnie to , co Pan napisał jest prawdą, jednak nie mogę zrozumieć mojego faceta. Byliśmy ze sobą kilka lat, poznaliśmy się w szkole. Ja wyróżniałam się tym, że byłam najbardziej rozpoznawaną dziewczyną w szkole pod względem atrakcyjności, wiem o tym, ponieważ starałam się dobrze wyglądać, choć nie owocowało to tak jak bym chciała. Większość oceniała mnie po wyglądzie, jednak żaden z kolegów nie mógł osiągnąć swojego celu. Ja zawsze marzyłam o rodzinie, ponieważ sama nigdy nie miałam takiej jak bym chciała. Kiedy wypatrzył mnie w tłumie jeden chlopak postanowiłam po kilku rozmowach zaryzykować. Zakochałam się na zabój. On był taki spokojny, taki wyrozumiały, pisał do mnie wierszyki. To był mój pierwszy chlopak. Nie chciałam już nikogo innego. Jeden na całe życie. Jednak bardzo szybko okazało się jaki jest naprawdę. Chciałam z nim spędzać wakacje, założyć rodzinę i razem zamieszkać, ponieważ mieszkaliśmy razem, ale zawsze u jego lub moich rodziców, czasami też u moich dziadków, dlatego że bywało, że musieliśmy się z mamą wyprowadzać. Bardzo go kochałam. Zawsze mi dużo obiecywał, że chce, żebym została jego żoną, że będziemy mieć razem dzieci. Tymczasem w ciągu 3 lat zostawił mnie 4 razy. Bardzo cierpiałam. Przeżywałam każde jego odejście. Myślałam, że nigdy nie wróci. Brałam silne tabletki uspakajające. Mieliśmy wyjechać razem na wakacje, jednak on powiedział, że nie jesteśmy już razem i pojechal z kolegami nad morze. Nie dawałam rady. Nie było dnia, ani nocy żebym nie tęskniła. Już miałam dość płaczu. Dobiła mnie jeszcze sytuacja, że kiedy mnie zostawił poroniłam. Dowiedziałam się, że jestem w ciąży po fakcie. Nienawidziłam go i bardzo kochałam. Jednak straty dziecka już nikt mi nie wróci. Po 4 miesiącach wrocił. Jednak najpierw przyjechał i sprawdził czy z nikim nie jestem. Zrobił nadzieję i dopiero za miesiąc przyjechał i wrócił. Byliśmy trochę i znowu odszedł. Nie wiem dlaczego mi to robił, przecież nie pracował, był na utrzymaniu moich rodziców, mial dostatek, robiłam obiady, desery i bardzo go kochałam. Jednak to nie była dla niego wolność. Jego koledzy chodzili na dyskoteki, byli w związkach i uprawiali seks z przypadkowymi osobami po dyskotekach. Nie mogłam go od nich odsunąć. Zawsze byli oni i inne dziewczyny. Żadna z nich nie była nawet ładna. To były dziewczyny, z którymi sypiali jego koledzy i kuzyn. Dlaczego on mnie nie kochał, przecież mówił mi to tyle razy. Chciałam zawsze stabilności. Kiedy odszedł 4 raz wiedziałam, że nie mam siły już dłużej walczyć. Choć nie mogłam o nim zapomnieć i przestać go kochać to bylo mi lżej niż kiedykolwiek. Po 4 miesiącach dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Wiedziałam, że koszmar znowu się zacznie. Wszystko miało być już skończone. Bardzo cieszyłam się z tego dziecka. Miałam znowu dla kogo żyć. Nie mówiłam mu o ciąży, chciałam wychować dzieckko sama. Byłam szczęśliwa. Myślałam, że kiedy się dowie to się wścieknie. Jednak minęło pół roku i kiedy dowiedział się o mojej ciąży postanowił wrócić. Nie chciałam już tego. Cały czas było dobrze. Natomiast wróciły mi wspomnienia i popłakałam się w jego ramionach. Jesteśmy teraz razem i wychowujemy synka. Nie mam jednak zamiaru brać już z nim ślubu. Nie jest zbyt dobrze, chociaż znowu go bardzo kocham. Nadal nie zniknęły z jego życia dziewczyny, z którymi mnie zdradzał. Czekam tylko z dnia na dzień kiedy mnie znowu zostawi.