no tak, ale jak można mówić, że wpadka z partnerem to nie wpadka?? skoro dziecko było nieplanowane to chyba raczej można nazwać to wpadką... i na pewno nie jest to miłym zaskoczeniem jeśli kobieta jest ze swoim partnerem od zaledwie 2-3 miesięcy, słabo się znają i okazuje się, że jest w ciąży - wątpię, żeby coś takiego mogło kogokolwiek ucieszyć...ok- można się przyzwyczaić do tej myśli, oswoić się z nią ale na samym początku nie pewno nikt tego nie przyjmuje jako "radosną nowinę"...

Wpadka=nieplanowana ciaza. A z kim? To chyba juz nie ma takiego znaczenia.
A co z nia sie zrobi - z ta nieplanowana ciaza - to juz sprawa kazdej z nas. Chce usnunac usuwa, chce wychowac, wychowuje. Nawet w Polsce.
Dzieki za artykul. Bardzo fajny.

Wpadka to wpadka nie ważne czy z mężem czy z chłopakiem czy z przypadkowym partnerem. Wpadka to niechcianą ciąża. Chyba z jakiegoś powodu się zabezpieczamy przed ciążą.

Kazdy przypadek jest indywidualny i decyzja o dalszym postępowaniu powinna być przemyślana, nie może być pochopna.

cóz za patriotyczny komenatarz!! tylko czekać na mochery i ich inkwizycje na te okropne kobiety, szatanice które popełniają przestepstwo zwane aborcja ... Jezeli chodzi o mnie wole wąchać pierdnięcie brytyskiej królowej niż wyziewy z paszczy nietolerancyjnych dewotek

ja mam 20 lat i nie dawno dowiedziałam się, że jestem w ciąży, chciałam usunąć, ale zwątpiłam- nie wiem czy mogłabym z tym żyć. Teraz jestem przerażona i nie wiem czy dobrze zrobiłam. mój chłopak uważa, że mój płacz to wymyślanie i w ogóle mnie nie wspiera. no tak jego życie nie zmieni się tak bardzo, a moje? wszystkie marzenia legły w gruzach. nie wiem czy poradzę sobie z tym co teraz czuję. nie mam nikogo. Mieszkam z chłopakiem a rodzice jeszcze nic nie wiedzą, nie wiem jak im powiedzieć. jestem całkiem sama z tym wszystkim...

jak dobrze można poznać osobę w tak krótkim czasie? przez 2-3 miesiące to ja co najwyżej mogę sobie pozwolić na wspólne wyjścia do kina i buziaka na dobranoc I NIC WIĘCEJ! przez 3 miesiące nie dowiesz się czy parter czy partnerka to osoba odpowiedzialna,lojalna,uczciwa,szczera,godna zaufania ...nie jestem staromodna ale intuicja mi raczej wskazałał potencjalnego jca który będzie dobry dla moich dzieci,który przekaże im największe wartości...

Racja, grunt to rodzina i by maluch czuł sie w rodzinie kochany i bezpieczny ;) pamiętajcie jednak że odniosłem się do tego konkretnego przykładu - "wtopy". Poza tym ciężko było by mi zapewnić Im teraz dobrobyt mając 600pln raty miesięcznie. Chodziło mi raczej o ten czas kiedy partnerką była by w okresie ciąży, bo w końcu rozumiem że poza pracą musiał bym Jej pomoc również w domu ^^ Tak czy owak, na razie w takiej sytuacji nie jestem więc lepiej gdy przestanę krakać :) w końcu nie chcial bym dziewczynie teraz napsuć planów na niedaleką przyszłość ^^ a Wam dziękuję za zwrócenie uwagi na bardzo ważna rzecz.

No właśnie, ale po co droga aborcja, przecież można urodzić i wtedy zabicie dziecka jest za darmo, a za wyciągnięcie nienarodoznego dziecka trzeba płacić i do tego jest ryzyko niepłodności.

Moje Drogie, doskonale wiem co to wpadka:( mimo zabezpieczenia. Obecnie jestem w 35 tygodniu ciąży. Mój partner po 2 latach znajomości (roku bycia razem, planowania wspólnej przyszłości, poszukiwaniu mieszkania abyśmy założyli rodzinę) na wieść o ciąży zostawił mnie!!! Dał mi do wyboru: aborcję lub samotne wychowanie dziecka bez jakiejkolwiek pomocy z jego strony, bo on nie jest gotowy na dziecko (oboje mamy po 30 lat). Wyobraźcie sobie jaki to był dla mnie szok??!! Po dwóch tygodniach (7 tydzień ciąży) ciągłego płaczu i załamania podjęłam decyzję o aborcji ale w dniu kiedy to miało się stać sumienie i serce nie pozwoliło mi na to. Jak można zamordować własne dziecko, krew z własnej krwi. Chociaż teraz nie jest mi łatwo,ba nawet bardzo ciężko, bo ciąża jest zagrożona,rodzice nie akceptują całej sytuacji i wcale nie ułatwiają mi życia,i martwię się o przyszłość, i czy poradzę sobie z trudami samotnej matki to wiem jedno: DO KOŃCA ŻYCIA NIE DAROWAŁABYM SOBIE, ŻE ZABIŁAM CZĄSTKĘ SIEBIE!!!!

Gdy człowiek zabezpiecza się przed ciąża i tu nagle dowiaduje się, że będzie maleństwo to inaczej niż wpadka tego nazwać nie można. Ale czy to taki koniec świata to już sprawa indywidualna każdej pary. Wiadomo , że co innego będzie u ludzi którzy są razem lub planują wspólną przyszłość a w niej potomstwo a inaczej u osób które ledwo się znają lub preferują przygodny sex. Ale w tym drugim przypadku to trzeba raczej współczuć tym dzieciom a nie rodzicom.

Witam! Ja dowiedzialam sie wczoraj ze jestem w ciąży. Zrobilam test- wynik pozytywny i co dalej...? Płacz i zgrzytanie zębów. SZok. co powiedzą inni , rodzice itp. Jestem w stałym związku. Planowaliśmy ślub za dwa lata. Zaręczyny jeszcze w tym roku. tylko ze trzeba plany przyśpieszyć. Powiem tak, w sumie to było świadome tylko i wyłącznie dlatego ze kochaliśmy się i powiedzieliśmy sobie tzw. będzie to będzie ... no i jest :P wiadomo plany planami ... studia, ślub, dziecko to sie nie łączy niestety. Też jestem w szoku. Wzięłam wolne nie poszłam do pracy bo nie moge sama dac sobie z ta mysla rady ze jestem w ciazy. Nie jestem gotowa na dziecko moj facet zresztą też nie. Ale wspiera mnie jak cholera. Wiem że mogę na Niego liczyć. Bardzo się kochamy . W sumie moja obecna sytuacja rodzinna nie jest ciekawa a dzieki dziecku to wszystko sie zmieni. Bedę miała rodzinę... taką prawdziwą .... z prawdziwego zdarzenia. Wiem ze lepiej by było gdyby to było np. za dwa lata. Ale pomyście ze za dwa lata Wasze maleństwo bedzie miało dwa latka :))) a Wy bedziecie młodymi mamusiami :))) Pozdrawiam ! I głowa do góry! Tak widocznie musiało być . Bóg dał nam dziecko a my musimy tylko przyjąć ten dar :)))

Witam; Jak tak przeczytałam wasze komentarze poczułam że nie jestem sama z takim problemem to doddaje otuchy. Jestem mężatką od 10 lat mam 33 lata i dwójkę dzieci. Niedawno byłam chora, dostałam antybiotyki, musiałam zrobić rtg. Oczywiście standardowe pytanie przed prześwietleniem "...czy jest pani w ciąży?...". Moja odpowiedź oczywiście że nie. I zrobiłam. Jak tylko wyszłam z gabinetu nachodziły mnie dziwne myśli. A może jednak.....? Okres spóźniał mi się zawsze od kiedy pamiętam, ale akurat w tym wypadku miałam zaledwie dzień opóźnienia więc podeszłam do tej sprawy "...normalne...". Następne myśli słowa mojego męża sprzed 4 dni. ".... powiększyły ci się piersi czymi się wydaje?...". To mi dało do myślenia stwierdziłam że muszę kupić test i się uspokoić. Kupiłam, zrobiłam i ........ szok!!!!!!!!!!!!!! dwie kreski!!!!!!!!!! Zawalił mi się grunt pod nogami. Jestem kobietą która powinna znać swoje ciało i umieć zabezpiczyć się przed niechcianą ciążą ale się nie udało. Złość rozpacz strach łzy brak snu bóle brzucha. Jestem mężatką nie powinnam się martwić mamy mieszkanie ale sytuacja finansowa w naszym domu nigdy nie była wesoła a od września miałam iść do pracy. Moje plany runęły w gruzach!!!. Do tego studiuję. Termin prawdopodobie będzie na luty 2011 (dowiem się jutro) w środku trzeciego roku i przed obroną licencjacką. I co ja mam teraz zrobić? Nie mam z kim pogadać bo boję się komu kolwiek powiedzić. Oczywiście mąż mnie wspiera, dużo rozmawialiśmy, też był zaskoczony ale radzi sobie z tym lepiej niż ja. Boję się szczególnie o zdrowie dziecka bo rtg jest niebezpieczne na początku ciąży a do tego leki i plany na przyszłość. Moim zdaniem najważniejszą sprawą w takich sytuacjach jest dodanie otuchy przez osoby, które są dla nas najważniejsze (jak ja mogę polegać na moim mężu), wtedy można sobie z tym jakoś poradzić. Ja do tej pory nie mogę się otrząsnąć po tym szoku ale myśle że będzie dobrze.

Stres i nerwy na pewno dziecku nie pomogą. Egzaminy można zdać po porodzie. Na pewno wszystko się ułoży. Dziecko na pewno będzie super i będziecie z niego dumni...