W czasie spotkania z drugim człowiekiem warto być bacznym obserwatorem tego, jak zachowuje się partner rozmowy. Mowa ciała bowiem jest w stanie powiedzieć o wiele więcej niż słowa i to z niej można odczytać, jakie mężczyzna ma zamiary. Gesty i mimika mogą zatem szybko dać znać o intencjach partnera. Jeśli więc rozmówca głęboko spogląda w oczy, przyjmuje zrelaksowaną postawę czy „niby przypadkiem” dotyka ręki rozmówczyni, może to dać wyraźny sygnał "randkowiczce", że mężczyzna jest nią zafascynowany. Kobietę, która stara się uwodzić zdradza zaś pocieranie nóżki kieliszka, bawienie się włosami czy pocieranie ust. Obserwując takie pierwsze symptomy zauroczenia można łatwo wyciągnąć wnioski, że randka będzie należała do udanych.

Oprócz mowy ciała liczy się jednak także konwersacja. Celem spotkania jest przecież poznanie drugiej strony. Nie ma tutaj jednak uniwersalnego klucza według którego należałoby poprowadzić rozmowę. Wcześniejsze układanie sobie w głowie pytań zatem mija się z celem. Liczy się przede wszystkim spontaniczność, bo planując tok rozmowy z góry można szybko wyczerpać temat i w pewnym momencie nastanie ponura cisza... a to raczej sukcesu nie wróży. Pożądanym zachowaniem jest więc dyskretne zadawanie pytań, by móc dowiedzieć się co nieco o partnerze i takie prowadzanie rozmowy, aby skłonić go do jak największej otwartości. Nie można przy tym „ciągnąć go za język", bo takie wścibskie zachowanie może jedynie odstraszyć mężczyznę. W dobrym tonie jest więc bycie otwartym na podejmowanie różnych tematów, a także słuchanie tego, co ma do powiedzenia druga strona, by nadawać dyskusji odpowiednie tempo i nie dopuścić do niezręcznej ciszy. Zdecydowanie w złym tonie na randce jest wypytywanie o poprzednie związki czy zmuszanie do rozmowy o małżeństwie czy dzieciach. Takie tematy to swoiste tabu na pierwszej randce i złamanie tej zasady może zakończyć się tym, że druga strona zwyczajnie ucieknie!

Randki to czas poszukiwania swojej drugiej połówki i choć nie musi to się stać przy pierwszym spotkaniu, to niewkluczone, że w niedalekiej przyszłości zaowocuje prawdziwą miłością. W dzisiejszych czasach młodzi ludzie, po jakimś czasie bycia ze sobą decydują się na wspólne zamieszkanie. Ma to być swego rodzaju test, czy da się wytrzymać z partnerem na dłuższą metę. Takie rozwiązanie jednak często nie podoba się rodzicom zakochanych, ale ma też swoje plusy. Para może się lepiej poznać i nauczyć się akceptować wady partnera. Niemniej jednak związki nieformalne, nieładnie zwane „konkubinatem” są bardzo różnie oceniane i często taki układ nie jest dobrze widziany. Takie mieszkanie na "kocią łapę" może bowiem doprowadzić do rozleniwienia się w związku i ciągłego odraczania decyzji o ślubie.