A czego Ty chcesz? Zastanów się czego Ty chcesz? Chcesz być tą 3-cią? Ja nie chciałam... było ciężko, no tyle że ja byłam w związku 3,5 roku...To 10x krócej niż trwa Twoje małżeństwo... :(

WITAM I WSPÓŁCZUJE PANI MÓJ MĄŻ POSTAWIŁ MNIE W TAKIEJ SAMEJ SYTUACJI JEST TO TRUDNE JA UCIEKAM DO KŁÓTNI NIE POLECAM WIEM ŻE ŻLE ROBIĘ ALE KOCHAM I NIE NA WIDZĘ ZA TO CO ZROBIŁ I JAK BAWIŁ SIĘ MNĄ PRZEZ 6 LAT A JESTEŚMY 18 PO ŚLUBIE TO JEGO UDAWANIE

Oj trudno,czytam wszystkie wypowiedzi i wydaje się,że to jest jakiś rytuał,wszystkie tak samo czujemy i myślimy.....A oni robią dokładnie to samo,tak jakby ktoś im już na początku życia dał instrukcję zdrady...Ja jestem "świeżo" zdradzona,sama to odkryłam i wiem jedno nie będę się dusiła dalej w naszym małżeństwie jeśli on ze mną szczerze nie porozmawia.!!!

a na co tu rozmowa? chyba o terminie rozwodu...pogadanki zostawcie sobie dla psiapsióły, pozbyć się insekta ze swojego życia (w pewnym stopniu my same go sobie wyhodowałyśmy)

A co jeśli on się zakochał , jak mówi: jak rażony gromem, zaczął za nią łazić, mailować, SMS-ować, wręczać prezenty, nawet mnie i dziecko do niej raz zawiózł pod wydumanym pretekstem. Mnie i dziecko zaniedbał, nie angażował się w sprawy domowe, przychodził niezadowolony i agresywny wobec dziecka. Potem podejrzewając co się święci (nocny SMS od niej i jego ukrywanie telefonu pod kołdrą) dałam mu jawne ostrzeżenie, a on wtedy wyznał jej miłość. Ona go niby nie chce, ale adoracje są jej w smak. Niby sobie wyjaśnili i tak jakby zamknęli sprawę, ale były też niby koleżeńskie SMS-y, że niby przyjaźń.
Postawiłam sprawę jasno i ustaliłam warunki (całkowity brak kontaktu z babą, ale i tak się będą służbowo spotykać), ale czuję się upokorzona, oszukana, zlekceważona, pozbawiona wiary w wyjątkowość naszego związku i uczucia i pozbawiona zaufania i wiary w przyszłość. Mieliśmy piękne plany, które realizowaliśmy: tj. kolejne dziecko, dom, wspólną fimę. Teraz obudziłam się z ręką w nocniku i chociaż "do niczego nie doszło", to zostałam z niczym, z wizją tego "gromu z nieba", za którym ślepo z jęzorem na wierzchu poleciał. Co najgorsze jest ta jego "miłość" to babochłopowata prostaczka w wieku staropanieńskim i nie spodziewałam się, że będę musiała konkurować z taką wąsatą pseudokobietą, z głosem rodem z chóru Alexandrova. Cóż skoro on "słyszy jej myśli", ciekawe tylko czy ona myśli też basem.
Z jednej strony nie chcę rezygnować ze wpólnej z nim przyszłości (kochamy się od 13 lat, chociaż było wiele bardzo ciężkich chwil, w tym niekontrolowane wybuchy agresji, jego stałe konflikty z dzieckiem), ale z drugiej obawiam się, że skrzywdzę samą siebie, i że gdzieś jeszcze czeka na mnie szczęście.
Minęło półtora miesiąca, a ja falami wybaczam, po czym znów mnie jakiś drobiazg rozwala (coś co mi przypomina ten ból i upokorzenie) i nie pozwala spokojnie spać oraz normalanie funkcjonować z nim. On mówi, że mnie kocha, uwielbia i potrzebuje i żebym nie podejmowała decyzji (o rozstaniu) od razu, żebyśmy kontynuowali realizację naszych planów, a w razie czego on się dostosuje. Ale ja nie cierpię się gdy przychodzi mi ta "faza": nieufność, agresja, wyrzuty, dręczące myśli, nienawiść do kobietona.
Wolałabym nie dowiedzieć się, a jego słowa, że się zakochał, i że to fatalizm, i że siła nie do opanowania tkwią jak kolec w moim sercu, które raz po raz zaczyna krwawić od nowa i nijak nie pozwalają się zagoić. Przypomina mi się uczucie stałego porzucania, zaniedbywania, które odczuwałam w trakcie flirtu, choć nie miałam jeszcze wtedy realnych dowodów zdrady emocjonalnej.
Jestem pogubiona. Z jednej strony omamiona obietnicami cudownej przyszłości, a z drugiej upokorzona i oszukana.
Jestem bardzo zdeterminowana, żeby resztę życia przeżyć szczęśliwie, a przynajmniej spokojnie, ale nie wiem, którą drogą pójść. Zostać czy odejść, żeby siebie i jego nie katować. O dziecko potrafilibyśmy się zatroszczyć, tak żeby czuło, że jest kochane.
Myślę, że znalazłabym partnera, który zasługuje na moją miłość i bezgraniczne oddanie, i który potrafi to odwzajemnić (przynajmniej w części). A przede wszystkim, który da mi spokój i szczęście, bez wahań nastrojów i agresji i "gromów z jasnego nieba", podczas których rodzina idzie w odstawkę, bo "pan" dał się ponieść wszechograniającej sile" fatalizmu emocjonalnego", który go prowadził do różnych czynów i wyznań.