Mam nadzieję że te rady pomogą mojej córce......Jest jeszcze bardzo młoda ,ale okropnie przeżywa rozstanie ze swoim chłopakiem....

ja też się teraz tak czuje, jak pozucona....zupełnie przypadkiem trafiłam na ten artykuł. co prawda na razie nic nie jest jeszcze przesądzone ale sytuacja między mną i moim partnerem jest bardzo zła, od kilku miesiecy prawie nie mamy kontaktu i niestety nie widze chęci z jego strony żeby było lepiej. ten tekst trochę mnie pocieszył, wiem że nie jestem jedyna w takiej sytuacji ale to i tak nie zmienia faktu że każdy czuje się wtedy kompletnie bezradny. trzeba poszukać w sobie siły, może jeszcze nie wszystko stracone.....

nie był Ciebie wart!

co za dupek kiedy wyśmiewa się z Twoich uczuć!
w pewnym momencie moje łzy przestały "działać" na mojego...zastosowałam inną metodę...jego metodę...poczuł się tak jak ja...już trochę lepiej...
jest taka zasada:
usłyszysz coś-zapomnisz
zobaczysz coś-zapamiętasz
poczujesz coś-NAUCZYSZ SIĘ

zostałaś porzucona...dał Ci szansę dupek jeden żebyś w końcu znalazła sobie kogoś na kogo zasługujesz! nie łatwo jest wiem,ale dopuść w końcu do siebie głos rozsądku! przez tyle czasu kierowało Tobą serce, zaślepiało umysł i zagłuszało coś takie co zwane jest rozsądkiem, wiesz co to takiego? weź się w garść, to nie koniec świata,jest na świecie mężczyzna wart Ciebie, Twoich uczuć, wierzę że czeka facet tylko na Ciebie, który okaże się wyrozumiały, kochający troskliwy,szczery i odpowiedzialny! głowa do góry!

Ten artykuł proponuje fajne sposoby, spróbuj, może to Ci pomoże. Chyba każda z nas to przeszła chociaż raz, ale potem człowiek staje się silniejszy. A z czasem będzie coraz lepiej, zobaczysz!

żaden facet nie jest wart żeby kobieta przez niego płakała!oni w gruncie rzeczy doceniają nas jak już nie są z nami...w gruncie rzeczy zamiast w spodniach nosić prawdziwą męskość unoszą się tam ale dumą! a czasem ją powinni wsadzić sobie gdzieś i przyznać się do błędu!

feliceagnes życzę ci szybkiego końca tego związku i spotkania kogoś kto cię doceni i pokocha na kogo zasługujesz, w głębi serca przecież wiesz że to nie ma sensu i prędzej czy później taki związek się skończy i że nie będziesz szczęśliwa, wspomnienia możesz mieć jeszcze lepsze z kimś innym good luck!

Minęły cztery miesiące, raz jest lepiej, raz gorzej..Raz czuję, że mam w sobie siłę żeby to przetrwać, ale są też chwile, w których rozpadam się na kawałki.Jedno wiem na pewno, nie ma sensu cierpieć przez kogoś kto nie jest tego wart, niestety osoby, które naprawdę kochały, tak szybko nie zapominają. Życzę Wam wszystkim dostatecznie dużo sił, aby przetrwać ten ciężki okres. Na pewno nas to wzmocni. Szkoda tylko,że ja nie wierzę już w żadną miłość. Wszystko w co wierzyłam rozpadło się na drobne kawałki.

Postanowiłam poszukać swoich wpisów w Internecie. Wygooglowałam swój nick i teraz czytam to wszystko co pisałam wcześniej. Mój stan jest już trochę inny.

Teraz jestem sama,a on jest z kimś innym.

Próbuję znaleźć teraz sama dla siebie dobrą radę,którą wcześniej przekazywałam innym samotnym kobietom. Musimy się trzymać i nie poddawać!

w odpowiedzi na

"Anonim, 17 marca 2010, godz. 19:08
...I każdego faceta porównuję do niego. Tak naprawdę w głębi serca czuję że dałabym wszystko żeby wrócił...."

Nie możemy rozpamiętywać tego co było!To nie jest dobry sposób!Trzeb zacząć żyć od nowa.Dać szansę przede wszystkim sobie! Nowy związek może i będzie dobrym pomysłem,ale tylko wtedy kiedy wiesz,że jesteś na tyle silna,że dasz radę!Jasne,wahania nastroju mogą być,ale nie muszą.Nowy parter może się okazać księciem ze snów,ale nie musi.Nie będzie na pewno żadnemu z was łatwo jeśli kobiety będą porównywać swoich obecnych parterów do tych z przeszłości.Chcąc nie chcąc widzimy różnice,ale sztuka polega na tym żeby nie skupiać całej swojej uwagi na tych różnicach,ale obserwować nowego mężczyznę i pokochać go takim jakim jest!

w odpowiedzi na
"Anonim, 2 czerwca 2010, godz. 22:49"

Masz trójkę brzdąców, które Cię potrzebują.Wysypiaj się dużo,jedz zdrowo, opiekuje się maleństwami : ) a wszystko będzie dobrze.Zawsze każda sytuacja ma drugie dno.Spójrz na to w ten sposób,że facet który woli dawać pieniądze,który nie jest zdolny do żadnych wyższych uczuć to zwykłe 0 no i po co za kimś takim tęsknić?
Do waszych obowiązków należy utrzymywanie i wychowywanie dzieci.Ty rób swoje on swoje i zajmij się też sobą skoro facet nie potrafi się Tobą zaopiekować to jest gów** wart!
Pozdrawiam!

Posłuchajcie, ja zostałam porzucona po 17 latach bycia ze sobą mamy 2 dzieci w tym małą córeczkę (11 m-c).przyszłam do domu i jego po prostu nie było.Mija juz 4 m-c a ja nie moge sobie z tym poradzić.Mam wszystkie książkowe zachowania czyli 2 dni jest dobrze jestem wściekla na dupka, 2 dni chce zeby juz wrócił i wyję jak głupia.Jestem na etapie za wszelką cene byleby wrócił. Nie wiem juz co mam robić.Nic nie pomaga, bo ja nie chce sobie pomóc.Ale jak sobie pomóc jak sobie radzić.Nie mogę sobie znależć żadnego zajęcia bo wszystko zawsze robilismy razem.I wszystkio mi przypomina jego.Poradźcie.Chętnie poczytam wieczorkiem.Jak dzieci pójdą spać.

a ja dorzucę: rozbijam szyby w samochodzie, rysuję lakier ostrym narzędziem, przecinam tapicerkę, pryskam dowolnym środkiem chemicznym wewnątrz i na zewnątrz, oblewam wodą resztki pociętej tapicerki - robię to wszystko starannie i z uśmiechem na twarzy, ale trochę mi przeszło :):)

Wydrukuj sobie jego zdjęcie i zrób z niego tarczę. Codziennie celuj w nią jajkami, pomidorami i majonezem. A jak się już wyżejesz to pamiętaj, że lepsze czasy jeszcze przyjdą i nie warrto marnowac życia dla nieodpowiedzialnego dupka!!! p o w o d z e n i a : )

Wysyła mi tylko jakieś sms jak chcial starszego syna zabrac ze szkoły na spotkanie.O młodszej córce nie było mowy.Jak pytałam czemu nie dzwoni to powiedział ze sms jest bezpiczna forma rozmowy.Po tylu latach a on mi wysyła jakiegoś smsa.Normalnie szok.A ja jestem taka głupia i nie moge się z tego otrząsnąć.I poradzic sobie bo czego nie dotknę, nie obejrzę (zdjęcia) to wszystko w domu mi przypomina jego.To on sie wyprowadził nic nie zabrał prócz swoich łachów,a więc co mu będzie przypominało cokolwiek z naszego życia.A wygodny człowiek szybko się staje.Jak dzieci nie płaczą.Jestem jeszce młoda(35 lat) ale mam wrażenie ze zycie już poza mną.Nie wiem ile to jeszcze potrwa.

Chyba każda z nas to kiedyś przeszła...

Dlatego wole byc singlem!!!

Szybko wziąść się w garść i nie rozpamiętywać o tym dupku!

LOS JEST W TWOICH RĘKACH Kobieto, nie wierz nigdy drugiej kobiecie :) A tak na serio.Przestan prosze mysleć o tym gnojki,przepraszam że tam mówię o ojcu Twoich dzieci ale...zostawił Was...przestań o nim ciągle mysleć.Wiem,że to trudne.Mój ex ciągle powraca ciągle coś robi co powoduje u mnie złość...niby jesteśmy "przyjaciółmi" ale on chyba jeszcze nie dojrzał do tego stanu rzeczy.Najchętniej zerwałabym z nim kontakt żeby to jużwszystko nie powracało wspomnienia żale i nawet...piękne chwile spędzone z nim.Teraz mam nowe życie,nową pracę i nowego mężczyzne przy sobie.
Przestań kochana żyć przeszłościa. Wiem najlepiej kto zna nie tylko Twoją przeszłośćale i przyszłość- Ty sama!

Mój związek trwa (właściwie trwał) 5lat.. Mam 22lata i On był moim pierwszym mężczyzną..pierwszym którego tak mocno kochałam i pierwszym któremu się oddałam.. Nie czuję się z nim już szczęśliwa tak jak dawniej. Zmienił się..juz nie jest taki czuły jak kiedyś..czasami nawet mam wrażenie że traktuje mnie jak swojego kumpla..jakby zapomniał,że jestem kobietą. I ten brak szacunku...od słowa do słowa od kłótni do kłótni w pewnym momencie przekroczyliśmy pewna granicę..nauczyliśmy się poniżać...i nie mozna już tego cofnąć..Zaczęło się tak że wypominanie. Czasami jestem tak bardzo bezsilna.. Ciągle mam nadzieję,że on sie zmieni że nagle stanie sie dla mnie delikatny i zacznie mnie doceniac.. Niestety doszły do tego wszystkiego ,,szarpanki''.. boję się ,że kedyś mnie uderzy..choć wystarczająco już mnie krzywdzi. Próbowałam z nim rozmawiać..jednak on twierdzi że nie widzi problemu. Nie panuję nad tym wszystkim, czuję się jakbym była jakąś wariatką kiedy proszę go o to żeby się zmienił,że musimy chyba cos naprawić.. Wczoraj poszłam do niego...postanowiłam ze będzie to nasdza ostatnia rozmowa..choć miałam nadzieję,że być moze w końcu zrozumie..poczuje sie choć troche winny... A on tak po prostu powiedział do mnie : ,,Albo zostań albo wyjdż ja chcę iść spać i nie chce mi sie ciebie słuchać..'' totalna obojetność...;( Poczułam sie tak bardzo samotna..tak jakby została sama na bezludnej wyspie..Wypędzona ze świata miłości wariatka.. Teraz siedzę i mam mętlik w głowie, tak bardzo mi go brakuję.. ale jego jakim był kiedyś.. A za cholerę nie pamietam już żadnych miłych chwil z nim spędzonych-i to chyba pierwszy +. I myslę,że artykuł mi również pomoże. Musze być silna wiem o tym...nie załamać się nie upaść..nie poniżać..

Witam po tak dlugim czasie.wiele w moim zyciu sie nie zmieniło, poza tym ze powoli dojrzewam do tego ze jestem sama, pania swojego losu i nikt mi nie nakazuje nie rzadzi mna.A dzisiaj wlasnie przyszedl moj mąz do dzieci i bylam taka obojetna owbec niego mowiac mu spokojnym glosem jaka jestem wobec niego obojetna tak jak on to do mnie mowil ze nie kocha.A tymczasem okazalo sie ze byla badz jeszcze jest inna kobieta-szmata o ktorej glosno w miescie.Jak zobaczyl moja obojetność to chyba jakis inny sie poczul zobaczylam w nim wtedy malego chlopczyka ale ktory potzrebuje pomocy ale juz niestety nie ode mnie.Nie wiem jak po takim czasie (5 m-cy bez niego a 17 lat razem) potrafilam byc wobec niego taka.Z wrażenia nie dal nawet dziecku prezentu ktory miał w kiszeni tylko czym predzej poszedł sobie.W sumie na koniec powiedzial sama tego chcialaś.JA??????????? Pytam sie to ty zostawiłeś mnie i dzieci.I on ma czelność mowić sama tego chcialas??????
Sama sobie dziwie się dziwię ze tyle mu powiedzialam.Moze nie na dlugo jestem taka harda, boje sie tego ze to odpłacze w nocy dzis czy kiedy indziej.Te moje zachowanie on odebrał jako ostateczność chyba.nie wiem czy dojdzie do rozwodu czy nie troche sie boję o to wszystko.Nie wyobrażam sobie zycia z nim teraz ale rozwodu tez sie boję.Jest jeszcze jedno do tej swojej kochanki nie przyznaje sie mowi ze jestem wariatka i sobie wymyslilam to wszystko.Ale ja nawet wynajelam detektywa zeby cos mi dał na dowod.Nie wiem czy dobrze robię.Brnąc w to wszystko.Ale nie dam mu tej satysfakcji ze on jest na wygranej pozycji.Jezeli bede miala 100% dowod to może wtedy to mi da jeszcze większą siłe na to zeby się trzymać.Rzeczywiście może mi potzreba kopa jakiegoś zeby żyć od nowa dalej.A jakby miał wrócić- to na kolanach błagać i odszczekać to wszystko co powiedział bez namysłu okrutnie mnie raniąc.

ja tez zostałam porzucona na 5 latach. Choć minęły już 2 miesiące nadal nie potrafię dojść do siebie. Mieliśmy w tym roku się zaręczyć, zacząć budowę domu i wszystko szlak trafił. Nad tym nie da się tak łatwo przejść di porządku dziennego. Zamierzam iść do psychologa na terapie.Może to pomoże i nabiorę chęci do życia bo jak narazie moje życie to jeden wielki dół.

A ja to widze tak: szukacie ( ja kiedys tez) kogos, kto pozwala wam czuc sie wartosciowymi kobietami, kogo milosc daje wam poczucie wartosci i samoakceptacje. Same nie znaczycie w swoich oczach za wiele. Dlatego pozwalacie by w zwiazkach bylo zle, by partner was obrazal, zdradzal, nie darzyl szacunkiem( bo same sie nie szanujecie). Poki partner jest ( gorszy czy lepszy) jest w miare ok, ale kiedy znika, procz majtek i skarpetek wynosi z domu wasze dobre zdanie o sobie. Nie da sie tak zyc, kiedy wiara w siebie warunkowana jest tak niepewnym czynnikiem jak facet. Trzeba te wiare zbudowac bez faceta. Kiedy on odchodzi nie stajecie sie glupsze, brzydsze, bezradniejsze. Przestajecie tylko miec lustro, w ktorym do tej pory te pozytywne cechy widzialyscie. One sa w was, musicie je tylko odnalezc i utrwalic. Nie jest zadnym ratunkiem wladowanie sie w nowy zwiazek, ktory ma leczyc rany po poprzednim, to jak zamaskowanie rany, a nie jej zaleczenie. Odejscie partnera jest emocjonalnie jak smierc i jak po czyjejs smierci wymaga zaloby: odczucia rozpaczy, zlosci, spokoju i zapomnienia. Wykorzystajcie ten czas na rozwoj, na poczytanie madrych ksiazek ( np. Chce byc kochana tak jak chce Kasi Miller; Kobiety, ktore kochaja za bardzo Robin Norwood; Toksyczna miłość i jak się z niej wyzwolić Pia Melody.... jest ich wiele, ale te polecam goraco). Kiedy same sie docenicie, pokochacie i w siebie uwierzycie, wasze szczescie przestanie byc warunkowane zainteresowaniem wasza osoba przez jakiegos faceta. Facet w waszym zyciu bedzie milym dopelnieniem, a nie warunkiem zycia sine qua non.
powodzenia