Każdy z nas, w zależności od tego, z jakimi ludźmi przebywa, nakłada różne maski. Przy jednych ludziach czujemy się bardziej zrelaksowani, przy innych mniej. Wszystko to wpływa na przyjmowanie różnych postaw, tonu głosu, uleganie konformizmowi.

Okazuje się, że dzieci, których rodzice wzięli rozwód, przyjmują różne maski, aby dopasować się do dwóch różnych światów, w których funkcjonują – do życia mamy i do życia taty. Wpływa to na rozwinięcie ich zdolności aktorskich.

Dziecko rozwiedzionych rodziców przeżywa pewien dysonans poznawczy. Z jednej strony chciałoby, aby rodzice znów byli razem jak dawniej, z drugiej – łatwiej jest mu wierzyć w atmosferę, która go otacza, niż o nią walczyć. Z jednej strony „nowy tata” próbuje odbudować utraconą rodzinę, starając się zapewnić troskę i opiekę chłopcu oraz jego matce. Z drugiej – dziecko widzi świat ojca: jego szczęście z młodszą partnerką, pełną energii, która jest zawsze chętna do gry w kosza lub zabawy w podchody. Przebywając w towarzystwie jednego z rodziców, dostraja więc swój świat do tego, w którym się aktualnie znajduje.

Takie dziecko łączy w sobie dwa światy, które postrzega jako całkiem różne, nawet jeśli do końca takie nie są. Musi przechowywać więcej tajemnic niż jego rówieśnicy, ponieważ nigdy nie wie, na ile informacja o tym, co się dzieje u jednego z rodziców, nie zrani tego drugiego. Dzieci rozwiedzionych rodziców często szybciej dojrzewają i wypracowują swój własny system wartości, ponieważ ponoszenie kosztów łączenia w sobie zasad domu mamy i domu taty jest zbyt trudne.

I chociaż nie istnieje coś takiego jak „dobry rozwód”, to niektóre cechy rozstania rodziców mogą wzmocnić osobowość dziecka.

Źródło: psychologytoday.com