Wyniki badań sugerują, że współczesne antydepresanty działają po części dlatego, że korygują kluczowe osobowościowe czynniki ryzyka depresji. 

W badaniu zweryfikowano osobowość pacjentów i objawy występującej u nich depresji przed, w trakcie oraz po zakończeniu leczenia antydepresantem. W badaniu wzięło udział w sumie 240 osób z objawami depresji. Grupie kontrolnej podano placebo, podczas gdy pozostałym uczestnikom zaaplikowano paroksetynę. Okazało się, że u osób zażywających prawdziwy lek odnotowano tylko umiarkowanie większą poprawę nastroju. Jednocześnie zaobserwowano u nich spadek neurotyczności, a wzrost ekstrawersji.

Wysoka neurotyczność jest istotnym czynnikiem ryzyka depresji. Inaczej można ją określić jako zespół cech, które charakteryzują się m.in. tendencją do doświadczania negatywnych uczuć, niestabilnością emocjonalną, łatwą podatnościa na stres. Ekstrawersja z kolei cechuje się częstą potrzebą kontaktów z innymi ludźmi, otwartością na innych, dominacją oraz tendencją do przeżywania pozytywnych emocji.

Według naukowców biochemiczne właściwości antydepresantów prowadzą bezpośrednio do realnej zmiany osobowości. Wyniki badań wskazują, że u osób przyjmujących paroksetynę stwierdzono 6,8-krotnie większą zmianę w zakresie neurotyczności i 3,5-krotnie większą w przypadku ekstrawersji. Z uwagi, że neurotyczność jest istotnym czynnikiem ryzyka, który odpowiada za większą część genetycznej podatności na zaburzenia depresyjne, to zmiana w tym zakresie może wyjaśniać ustąpienie depresji.